politiek

Verkiezingen

Woensdag 17/3 waren er verkiezingen. Het lijkt een forse verschuiving naar rechts, de linkse partijen zijn gekrompen en extreem rechts is gegroeid. Sommigen vinden dat verontrustend, anderen proberen ons te sussen en te roepen dat de meeste Nederlanders gematigd zijn en voor het midden hebben gekozen. Daarbij wordt traditioneel gesteld dat het CDA het midden is, VVD ietsje rechts daarvan en D66 ietje naar links. Dat is niet juist. CDA is de laatste jaren rechtser dan de VVD, en D66 roept progressief te zijn maar dat is onzin. Tien jaar Rutte heeft de rijken rijker gemaakt en de armen armer. Dat is het principe van de VVD. Ze zeggen top te komen voor de hardwerkende Nederlander, maar dan wel liefst hard werken voor een zo laag mogelijk loon. Het bedrijfsleven, de ondernemers, die moeten profiteren.

Als we even kijken naar de politieke geschiedenis van Nederland dan zien we dat sinds het begin in 1877 er maar één kabinet werkelijk als centrum-links kan worden gezien, namelijk Den Uyl (1973-77). Verder kunnen we in totaal 36 jaar bestempelen als centristisch. De rest, 104 jaar, hebben we rechtse en centrum-rechtse kabinetten gehad. De taart links laat zien dat rechts nu 68% heeft, links 32%. We zien ook dat gematigd 74% heeft, extreem 26%. In mijn taart is er geen midden. Politieke midden bestaat niet. Of je streeft naar emancipatie of niet. Emancipatie in alle opzichten, gelijkwaardigheid van ras, geslacht, leeftijd maar ook een redelijke verdeling van rijkdom. Het plunder- of roofkapitalisme dat ertoe leidt dat sommige mensen 150 miljard euro bezitten is pure waanzin die veel zegt over onze tijd. Guillotine! Een kabinet kan wel centristisch zijn doordat er partijen van beide kanten aan deelnemen die een en ander uitruilen. Toch hebben de centristische kabinetten in het verleden gemaakt dat Nederland als een tamelijk sociaal land kan worden gezien, waarbij naast Joop den Uyl vooral aan Domela Nieuwenhuis, Willem Drees en Wim Kok veel te danken is.

strijdvaardige linkse poster, 1918

Maar op dit moment is een sociale politiek niet aan de orde en zijn de linkse partijen ook erg gezapig. De hele wereld is naar rechts opgeschoven, en Nederland is geen uitzondering. Desniettemin staat Nederland dit jaar op de vijfde plaats van de happiness index van de WHO. En er is één lichtpuntje, binnen de regeringscoalitie, die nog steeds een meerderheid heeft is de minst conservatieve partij het meest gegroeid. De harde conservatieven hebben twee stemmen verloren, de zachte vier gewonnen. Hopelijk wordt het volgende kabinet iets minder asociaal.

Het is wel heel interessant de huidige tijd te vergelijken met de periode waarin Vissering en Van Dorp leefden. Vooral ook omdat er in 1918 een enorme pandemie was die vele malen meer slachtoffers heeft gemaakt dan corona, omdat er een gigantische bankencrisis was in 1924 en dan de economische crisis van 1929. Met daarna de opkomst van Hitler.

Coutinho (voormalig directeur RIVM) sprak vanochtend zijn ergernis uit over de aandacht die de media schenken aan allerlei meningen. Er wordt te weinig benadrukt dat het meningen zijn zonder enige representativiteit en vooral: het zijn geen feiten. Met politiek is dat helemaal een ramp. We zien daar Jan Lul en Piet Patat, Tedje van Es en Frederik Jacobsen, Tjetske Bidet en Geertje Wildebras, hun kinderen Henk, Ingrid en Anja en ook nog iemand met een pet… die leggen ons even uit hoe het zit. “Ik heb gestemd op een partij die opkomt voor de Nederlanders” zegt er een. Ik moest denken aan een tijdje terug toen een mevrouw in een geel hesje op het binnenhof riep “ze moeten al die lui in het parlement wegsturen en er gewone mensen voor in de plaats zetten”. Dure zendtijd word verkwanselt aan hersenloos gespuis en hun oeverloos gezwam.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.