bespiegeling,  cultuur,  waarneming

Tweeënzeventig

Vandaag weer eens jarig. 72 = 2 x 2 x 2 x 3 x 3 ofwel 23 x 32. Mooi symmetrisch als het ware. Ik denk uit de losse pols dat de volgende in die reeks 34 x 43 is, 5184, dat hakt er gelijk flink in. Methusalem werd 969 jaar, nog niet echt in de buurt. In India waren er wel heiligen en demonen die duizenden jaren op één been stonden om een bonus te verdienen van Shiva zoals bijvoorbeeld en bij voorkeur onoverwinnelijkheid. Neem Bhasmasura, die kreeg het vermogen om iedere vijand in as te veranderen door zijn hand op het voorhoofd van de tegenstander te leggen. In de stijl van Donald Trump waarde de demon rond, een spoor van dood en vernieling achterlatend. Iedereen die hem tegen sprak of bekritiseerde werd vernietigd. Dat soort missers van Shiva zijn moeilijk te corrigeren. Maar Vishnu wist een list. In de gedaante van Mohini, een beeldschone en verleidelijke deerne, benaderde hij Bhasmasura die prompt verliefd werd en haar ten huwelijk vroeg. Zij stemde in op voorwaarde dat hij eerst met haar zou dansen en al haar bewegingen zou volgen. Zwierig zwaaide zij haar armen in sierlijke bewegingen tot zij met een prachtige pirouette haar hand op haar eigen voorhoofd plaatste. Bhasmasura volgde al haar gestes, en het slot laat zich raden. Hij plaatste zijn hand op zijn voorhoofd en veranderde in een hoopje as. Mohini was zo een bedwelmende schoonheid dat Shiva verliefd op haar werd en een kind bij haar verwekte, Ayyappan, een god die in Kerala populair is. In The Man-eater of Malgudi verwerkt R.K. Narayan dit thema op meesterlijke wijze.

Ik kan geen 10.000 jaar op één been staan, hooguit een paar minuten als ik intussen niet omval. Afnemende spierkracht, toenemende buikomvang en een haperend evenwichtsorgaan zijn daar debet aan. Ik ben even buiten geweest in de sneeuw, en dat hou ik ook niet lang vol. Het is wel mooi, maar de wind koelt gemeen. Binnen is het prettig, gelukkig loeit de cv-ketel. Ik kijk naar buiten en zie verschillende vogeltjes af en aan vliegen. Ze zijn zo klein en zo druk en bovendien is hun lichaamstemperatuur enkele graden hoger dan de onze. Je vraagt je af hoe ze dat warm kunnen stoken. Het sneeuwt nu weer fel wat een mooi laagje vormt waar de wind het kaal had geblazen.

Op de radio was een gesprek met Charlotte Dematons, de beroemde schrijfster van kinderboeken die ook in Die Clinghe heeft gewoond. Zij vertelde hoe zij vroeger een liefhebster was van het jaarlijkse Sint Nicolaas feest dat in Nederland in het algemeen en hier in het bijzonder uitbundig werd gevierd. De bewoners waren dagen, zo niet weken van te voren bezig met het verzinnen van de meest complexe surprises en wonderlijke gedichten. Voor mij was dat wat onwennig, want mijn moeder had het niet op de sint en zijn zwarte piet. Charlotte had een boek aan dat feest gewijd maar besloot op zeker moment om het uit de handel te halen. Moedig en terecht! Haar intenties waren in de verste verten niet racistisch maar toen ze besefte dat er een hele bevolkingsgroep last van had greep zij in.

Mijn student en goede vriend Clarence Charles, van oorsprong uit Trinidad, schreef me vanochtend hoe hij de eerste sneeuw dit jaar hier in Nederland had beleefd. Zijn slotzin was “next year I won’t be here when the first snow falls”. Van mij hoeven we de komende jaren geen first snow te hebben. Of second…

Het is wel aardig om naar te kijken, maar buitengewoon lastig. En als het begint te dooien is het een grote blubberzooi.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.